مدتی پیش خدمت دوستی بودم صحبت از مسئله جیره بندی بنزین شد که ایشان گفتند اینقدر کانالهای ماهواره را نگاه میکنیم و خیلی کم پیش می آید که تلوزیون دولتی را تماشا کنیم که از بعضی اخبار غافل می شویم،این موضوع مرا به اندیشه نوشتن چند خطی در مورد این هنجار یا ناهنجار انداخت.

از زمانی که دست راست و چپم را بلد شد به یاد دارم که همیشه مردم و حکومت با هم سر مسائل ریز زندگی شخصی خود دست در گریبانند و بشکلی مردم در تلاشند سر دولت را کلا بگذارند،در آن زمانها ویدئو ممنوع بود و مردم قاچاقی آن را تهیه می کردند و از آن استفاده می کردند،هر زمان که رسانه ها در مورد فعالیتهای پلیس در مورد برخورد با مجرمان آماری می داد در کنار آمار سرقت و قاچاق مواد مخدر ،کشف چند دستگاه ویدئو نیز بود.

امروز که بقول معروف بزرگ شدم و بیشتر با مسائل اجتماعی سر و کار دارم میبینم دولت علاوه بر آن ویدئو که الان به ماهواره ارتقا یافته است به مشروبات الکلی داخل منازل،نوار یا سی دی موسیقی داخل منازل یا خودرو شخصی،نوع پوشش،مدل مو،جشن و شادی و غیره مردم کار دارد اما این مردم بدون توجه به مخالفتهای سیستم حکومتی در منازل خود ماهواره و ویسکی و موسیقی های شاد و شنیدنی که این روزها به نوارهای هیجان انگیز رپی ارتقا یافته نگهداری می کنند و هیچ اهمیتی به ارض و لابه های این آخوند و آن ملا نمی کنند و امروز دیگر خانه ای نیست که ساخته شود و برایش دیش مرکزی(بجای آنت مرکزی سابق) تعبیه نشود آمار مصرف مشروبات الکلی نیز خود نشان می دهد که چقدر این خوراکی گوارا مورد استقبال مردم است.

حکومت در این سه دهه تلاش بسیار کرده تا مردم را به شیوه دل خواه خود کنترل و تربیت کند اما مردم بیش از پیش نسبت به رویاهای نظام مبنی بر داشتن کشوری نماز خوان و ملا دوست بی تفاوتند و چون نظام سیاسی دینی بر ما حاکم است این رفتارهای مردم تا حدود زیادی دهن کجی به اسلام ناب محمدی ورژن خمینی که پس از انفلاب 57 به مردم قالب کرد نیز هست از این رو ما هر روز شاهد شکافی عمیق و عمیق تر بین مردم و نظام ایم شکافی که ملزومات ساده زندگی که همان دیش حلبی است شروع میشود و تا جاهای باورنکردنی پیش میرود.

این مزاحمتهای مکرر دولت در زندگی شخصی ملت عوارضی را نیز پدید می آورد که هم برای مردم ایجاد مشکل می کند و هم علاوه بر پایین آوردن ارج و شان نظام ،کنترل نظام را نیز روز به روز کاهش می دهد و از این روست که مردمی که هر کاری می کنند خلاف قانون است؛ جنش عروسی شان خلاف قانون است ،خانم بازیشان خلاف قانون است،ویدئو و ماهواره تماشا کردنشان خلاف قانون است،مشروب خوردنشان خلاف قانون است،لباس پوشیدنشان خلاف قانون است،آرایش کردن و مدل مو هایشان خلاف قانون است و هزار مورد دیگر که شاید من بخاطر نداشته و شما حظور ذهن بهتری داشته باشید؛ روز به روز به قوانین عادی نیز بی تفاوت تر شده و هر گونه جرم و بزه ای را انجام میدهند و برایشان عادیست زیرا رفتارهای عادی آنها نیز جرم تلقی میشود.

مردم به جان آمده از این دخالتهای بی مورد بصورت فزاینده ای در سالهای اخیر رو به خریدن مامورین و مزدوران رژِیم آورده اند به این ترتیب شما هر مامور راهنمایی رانندگی را با مبلغ هزار تا بیست هزار تومان می توانید خریداری کنید و هر مامور پلیس را تا سقف پنج هزار تومان در خدمت داشته باشید در ادارات نیز نسبت به کرمتان هر بز و بزمجه ای را می توانید بخرید و در آخر اگر خانمی را سوار ماشینتان کردید و دیدی چند مامور بسیجی شما را تعقیب می کنند نگران نباشید زیرا آنها پول کیفتان را می خواهند و همخوابی با آن خانم،با شما کاری ندارند.

والاسلام

برای کسانی که در ایران زندگی میکنند این سیاست بسیار آشناست هرچند که شاید با نام ابداعی آن آشنا نباشند سیاست(( با سوزن عادتش بده بعد جوال دوز بزن ))

این سیاست را شاید در زمان افزایش قیمتها یا همان شک تورمی که به بازار وارد می شود بیشتر از هر زمان دیگری بچشم آمده باشد اما اگر کمی دقت کنیم یکی از اساسی ترین شگردهای دولتمردان ما برای تحمیل شرایطی سخت تر و خفقان آور تر به شهروندان ایرانیست.

حال شاید لازم باشد این سیاست را کمی توضیح دهیم:

بنزین:بحران هسته ای و احتمال تحریم ایران توسط شورای امنیت دولت را به فکر آماده کردن جامعه نسبت به پیامدهای تحریم بنزین کرد،طرح کارت هوشمند سوخت،جیره بندی بنزین،افزایش قیمت بنزین که حتی تا لیتری 450 تومان هم اعلام میشد،تعیین سهمیه ماهیانه هر خودرو 100 لیتر،تاثیر پذیری تدریجی قیمتها ،تورم تدیجیو در نهایت بنزین لیتری 100 تومان و ....

قیر:در سالهای گذشته شاهد بودیم که یک شبه طی اعلام وزیر نفت قیر از بشکه ای هشت هزار تومان به هشتاد هزار تومان افزایش یافت که پس از چند روز که واکنش بازار ارزیابی شد قیمت بیست هزار تومان برای هر بشکه تعیین شد.

روزنامه نگارها:سیاست سرکوب روزنامه نگاران در دوره اصلاحات که اول حمله به دفاتر روزنامه ها،محاکمه و بستن دانه ای روزنامه ها،قلم به دست موزدور خواندن روزنامه نگاران،ساختن فیلم وسریال در مورد توطعه گری روزنامه نگاران و دست آخر تعطیلی دست جمعی روزنامه ها

در هر کدام از این رویدادها و هزاران مورد دیگر که خواننده عزیز بیاد دارد ابتدا واکنش جامعه ارزیابی شد و سپس ذهنیتها به شکل دلخواه شکل داده شد و سپس سیاست بطور کامل اعمال شد که همانطور که می دانید بسیار هم موفق بوده است حال این سیاست به شکلی تکامل یافته تر در مورد مواجعه با مسئله هسته ای در حال اجراست.

پس یک دوره پنهان کاری در برنامه هسته ای این برنامه علنی یا افشا شد.

عربده کشی پشت تریبون:همگام با مزاکرات هسته ای از تریبون های مختلف نظام در تلوزیون و نماز جمعه و رادیو گرفته تا پای هر منبری در هر مسجدی و حتی وانتی سبزی فروش هر محلی که امکان سخرانی به شخص اول و دوم و صدم این نظام را در آن داده شد،فریادها و عربده کشی ها و قلدری های فراوان نسبت به آمریکا و دنیای بیرون از حباب جمهوری اسلامی شد.

انرژی هسته ای حق مسلم ماست به سرعت جای خود را با مشکل بی کاری و گرانی و ازدواج عوض کرد.

اگر به متن سخرانی های مقامات ریز و درشت نظام در چند سال اخیر در مورد فعالیتهای هسته ای ایران نظری بیاندازید بطور فاحشی رشد ادبیات تند و خشن و گستاخانه را در برابر جامعه جهانی شاهد خواهیم بود که روز بروز رو به افزایش است این رشد حتی به محک زدنهایی در مورد خروج از اژانس نیز کشیده شد اما ظاهرا جامعه جهانی با این حربه بیگانه است.

خبر خوش هسته ای:خبر خوش هسته ای که یادتان است پس از ماهها جار زدن در رسانه ها و مقدمه چینی های فراوان و نهایتان یک ادعا که جهانیان آن را کذب خوانندند و تستی دیگر در مورد عکس العمل جهانی ،خبر بزرگی که به مرور کوچک شد و حکایت همان شک بازار را داشت.

در کل به نظر بنده سیاست نظام عادت دادن جامعه جهانی به قبول ایرانی با توان هسته ای و بمب اتمی است و آشنا کردن گوش جهانیان به خبر خوشی دیگر در مورد دستیابی ایران به بمب اتم و ایمن شدن ایران در برابر تهدید به حمله نظامی است،آنها موفق شدند آمریکا را اسیر فرسایش جنگ در عراق کنند و از این حربه و حربه لاس زدن در مذاکره جهان را سر در گم کنند که گزینه درست در مواجعه با مسائل خاورمیانه نه ایران چیست.

ولی آیا به راستی سیاست(( با سوزن عادتش بده بعد جوال دوز بزن )) در مورد جهان نیز مثل مردم ایران کارگر افتاده؟